آغاز فصل سرد

جوجه‌يي در آشيانه
گُلي در جزيره
ستاره‌يي در کهکشان.

 □

با پيشاني بلندت به جِرمي انديشيدی
که در پوسته مي‌رُست

همچنان که عصاره‌ی خاک
از دهليز ِ ساقه مي‌گذشت

بر جزيره‌يي که مي‌گذرد
با گردش ِ تپنده‌ی روزان و شبان

در نظام ِ قوانين‌اش دوره مي‌کني،
و موريانه‌ی تاريک
تپش‌های زمان‌ات را
مي‌شمارد.

۹ آبان ِ ۱۳۵۱   احمد شاملو

خدایا ! جهل آمیخته با خود خواهی و حسد ، مرا رایگان ابزار قتاله ی دشمن ، برای حمله به دوست نسازد.

هنگامي كه شيپور جنگ نواخته شود

شناختن مرد از نامرد آسان مي شود

پس اي شيپورچي بنواز !

به روان پاک مادرم ، زهرا – آینه "افتادگی" ،

"عاطفه" و " پارسایی"- که زندگی ام ،

برایش ، همه ، " رنج " بود ، و وجودش ،

برایم ، همه ، " مهر " !

علی

من تمامي‌ مُرده‌گان بودم:
مُرده‌ی پرنده‌گاني که مي‌خوانند
و خاموش‌اند،
مُرده‌ی زيباترين ِ جانوران
بر خاک و در آب،
مُرده‌ی آدميان
از بد و خوب.

 من آن‌جا بودم
در گذشته
بي‌سرود. ــ
با من رازی نبود
نه تبسمي
نه حسرتي.

احمد شاملو

چه رنجی بزرگتر از اینکه ملتی عاشق علی باشد و عاقبت یزید را داشته باشد!///شریعتی

(( دزدی که مالی را می برد ، ثروت عزیز تری را خود از دست داده است ، و آن صداقت انسانی اوست . ))

برویم رفقا

وقتمان را با ترهات و اباطیل و تقلیدهای میمون وار و مهوع تلف نکنیم .

من که به عبث از خود خویشتنها ساخته ام

می خواهم به خود خویش برگردم و خود باشم ،

تنها یک تن .

تخته های کف این کلبهء چوبین ساحلی رفت و آمد

کفش های سنگینم را بر خود احساس کرد

و سایهء دراز و سردم بر ماسه های مرطوب این

ساحل متروک کشیده شد‌‌‌‌‌‌ ، تا روزی که دیگر

آفتاب به چشم هایم نتابد ، با شتابی امیدوار

کفن خود را دوخته ام  ، گور خود را کنده ام ...

حرفی به من بزن

آیا کسی که مهربانی یک جسم زنده را به تو می بخشد

جز درک حس زنده بودن از تو چه خواهد ؟

شسته از هر غبار ، طلوع کند .             

((دکترشریعتی) )

« از روحانيت چشم داشتن نوعی ساده لوحی است که ويژه مقلدان عوام است و مريدان بازاری و اگر آبی نميآرند ، کوزه ای نشکنند بايد سپاس گزارشان بود . »

به من که عاشق زارم ، همیشه یار بمان !

خزان کهنه منم من ، تو نو بهار بمان

غم زمانه نمانَد ، به چهره چین مفکن

به هر شکست بخند و امیدوار بمان

چو برگِ بیدِ خزاندیده از نسیم ملرز

چو کوه سر به فلک بُرده ، استوار بمان

به پایِ تخت شهان ، قامت شرف مشکن

ز سر بلندی خود بر فراز دار بمان

چو تنگ حوصلگان از شب شکست ، منال

به شوق صبحِ سعادت در انتظار بمان

به راه ننگ مرو ، گر که زندگی خواهی

به نامِ نیک بمیر و به افتخار بمان

اگر که خواست تو را روزگار خوار کند

چو خار بادیه در چشم روزگار بمان

ز بار منّت خورشید ، شانه را بر گیر

چو بر تو ناز کند ، با شبان تار بمان

مجو طریق ضلالت که دیو در راه است

همیشه یاد خدا باش و رستگار بمان !

(( الهی کار اگر به گفتار است ، بر سر تمام سخنوران تاجم ، و اگر به کردار است چون سلیمان به موری محتاجم  )) ۱